Przyprawy

Prawdopodobnie już w epoce kamiennej człowiek używał roślin do poprawiania smaku surowego mięsa. Być może, i praczłowiek stosował liście, korzenie, bulwy, kłącza oraz owoce niektórych roślin do przyprawiania swych pokarmów. Wykopaliska z wczesnej epoki kamiennej pozwalają wnioskować, że najstarszą przyprawą był kminek. W nawodnych osadach z końca wczesnej epoki kamiennej znaleziono nasiona maku i resztki arcydzięgla. Większości dzisiejszych roślin przyprawowych używano początkowo do celów leczniczych. Niezwykłą moc uzdrawiającą, a nawet cudowną, przypisywano, przede wszystkim, przyprawom egzotycznym. Pierwsze rysunki świadczące o używaniu przypraw pochodzą z Mezopotamii z drugiego i trzeciego tysiąclecia p.n.e. Przedstawiono na nich m.in.: zapaliczkę cuchnącą, cynamonowiec, cebulę, czosnek, koper włoski, tymianek, gorczycę, kminek, koper, kolendrę, portulakę, lukrecję, jałowiec, oliwkę, granatowieć i wawrzyn (liście), wymieniając te rośliny jako lecznicze i przyprawowe. Sumerowie i Babilończycy nie tylko znali uprawę roślin leczniczych i przyprawowych, lecz także prowadzili ożywiony handel przyprawami. Również Persowie uprawiali liczne gatunki cebuli i czosnku, używali wody różanej, a spośród wszystkich przypraw najbardziej cenili szafran i kolendrę.