Kolumb
Kolumbowi, co prawda, nie udało się znaleźć drogi do Indii ani zdobyć cennych przypraw, ale jego lekarz pokładowy - Chanca przywiózł do Europy paprykę ostrą, której wówczas nie uważano jeszcze za przyprawę. Nazwano ją pieprzem hiszpańskim bądź indiańskim i uprawiano początkowo jako roślinę ozdobną. Niebawem jednak rozpowszechniło się stosowanie jej jako przyprawy. Już w połowie XVI wieku uprawa papryki stała się popularna w Niemczech i Czechach, a nieco później na Węgrzech, gdzie nazywano ją przyprawą chłopską bądź pieprzem tureckim. W XVI wieku przywieziono z Indii do Europy bazylię pospolitą, o której mniemano, że rozwiewa smutek i melancholię. Rozszerzono również uprawę majeranku i estragonu. W owych czasach zaczęły się ukazywać pierwsze książki zielarskie, informujące niejednokrotnie o rzeczywistych właściwościach przypraw i ziół leczniczych, często jednak przypisujące im fantastyczne działanie. Najlepiej są znane książki zielarskie Matthiolego, Boćka, Fuchsa i Tabernaemontanusa, którzy opierali się głównie na dziełach Dioskuridesa i Pliniusza Starszego. Matthioli cenił szczególnie wartość przyprawową i leczniczą gałki muszkatołowej, anyżu i kopru włoskiego oraz zalecał używanie cząbru, o którym pisał, że "nadaje potrawom przyjemną i smakowitą ostrość, pobudza apetyt, wzmacnia żołądek, usuwa brak apetytu i wzmaga rozwiązłość ciała". Zalecał również szałwię, ponieważ "wszelkiego rodzaju potrawy, do których doda się tłuczoną, suchą szałwię, przynoszą ulgę, są smaczne i zdrowe".