Chiny
Z połowy piątego stulecia p.n.e. pochodzi indyjska "pieśń o czosnku" (rękopis Bowera), w której jest on opiewany jako panaceum mogące przedłużyć życie ludzkie o setki lat. W mitologii wedyjskiej przyprawy uchodzą za źródło wiecznej młodości, za środek pozwalający odzyskać utraconą siłę fizyczną. Niektóre zalecane i opisane w Weda (zbiór najstarszych tekstów hinduskich) przyprawy są rzeczywiście afrodyzjakami (środki wzmagające popęd płciowy), jak sezam, szafran, czosnek, pieprz, imbir, gałka muszkatołowa i gorczyca jasna. Europa zawdzięcza subkontynentowi indyjskiemu wiele przypraw (kminek, pieprz, imbir, kardamon, goździki, kurkuma, galgant, gałka muszkatołowa i "kwiat" muszkatołowy). Niektóre z nich, jak pieprz i imbir, używane są w Indiach jako odtrutki oraz stosowane w codziennej higienie (czyszczenie zębów). Indie były pierwszym krajem na świecie prowadzącym handel przyprawami. W Chinach żałowało się więcej niż w Indiach pisemnych wzmianek o używaniu przypraw w dawnych czasach. Z lat 2200 do 1080 p.n.e. pochodzą pisemne relacje o panowaniu cesarzy Szennung i Hwang-ti, którzy byli twórcami chińskiego rolnictwa i medycyny. Już wówczas Chińczycy znali liznę przyprawy, jak badian, granat, szafran, seler, imbir, kminek, tatarak, kardamon, estragon, lukrecję, gałkę muszkatołową i bylicę pospolitą.